Coup B’etat ni Andrada

Di Masyadong Lumang Tula

May 21, 2007

PAGKATAPOS MANGALUMBABA

Mykel Andrada

 

Madalas nating tinatanong

Ang ating mga sarili

Kung bakit nangangalumbaba

Ang marami: sa pasimano,

Sa tambakan, sa karinderya,

Sa panulukan, sa tambayan,

Sa pabrika, sa sakahan,

Sa kanto ng lahat ng kanto,

Sa napakaraming sulok

Na nakatunganga:

Tila nagpapatalo

Sa lungsod na palalo.

 

Ngunit minsan,

ipinasalimpad mo Sa hangin

na ang ating tanong

Ay sing-palalo ng lungsod:

Laging naka-taas-noo, nakaismid,

Nakatanghod na tila mapang-aglahing

Bisor, solon, sundalo, pangulo.

Natagpuan ko ang sarili

Na biglang napa-pangalumbaba:

Ang tanong ba’y umiikot

Na parang pagpihit ng mundo

O umiigtad tulad ng saranggolang

Minsan nating pinalaya sa langit?

 

Natawa ka

noon

nang sabihin ko

Ang aking hinuha. “Sirkulo

Ng sentimentalidad ng lungsod,”

Sabi mo. At bigla mong nahigit

Ang mga sinulid ng aking mga labing

Lumalang ng nag-aatubiling ngiti.

“Kayraming kailangang ngumiti,”

Inihabol mo pa. Kaya sabi mo’y

Huwag kong ipagdamot.

“Oo nga,” sabi ko. Ang hilahil,

Ang pangamba, ang simangot,

Ang kapagalan, ang pangangalumbaba

– ang lahat ng sentimentalidad

Ng magkakambal na lungkot at hirap

Ay paghahanda para sa pamumutawi

Ng magkakapisang ngiti:

 

“Madaya ang lungsod

Bukod sa palalo.

Ang katuparan ng ngiti

Ay nasa mapupulang labi

Ng mga punglo.”

Entry Filed under: Uncategorized. .